صدای خردسالان جنگ زده نباید در منازعات سیاسی گم شود
به گزارش موزیک خوان، مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی اظهار داشت: صدای کودکانی که زیر آوار بمباران و هراس آوارگی دفن می شود، نباید در هیاهوی منازعات سیاسی فراموش شود.
به گزارش موزیک خوان به نقل از اداره کل امور زنان و خانواده، زینب رستگارپناه مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، در نشست تخصصی «روایت انسجام خانواده و مدرسه در پاسداری از حق آموزش در جنگ رمضان» که امروز باحضور، نماینده سازمان ملل، وزیر آموزش وپرورش، سخنگوی دولت، معاون رئیس دولت در امور زنان و خانواده و تعدادی از مقامات و صاحبنظران برگزار گردید، با اشاره به نتایج انسانی و روانی مخاصمات مسلحانه بر کودکان، بر لزوم ثبت و بازتاب بموقع تجربه زیسته آنان در رسانه های داخلی و بین المللی تاکید کرد.
وی با اعلان اینکه جغرافیای مخاصمات مسلحانه تنها به مرزهای کشورها محدود نمی شود و آثار آن بر تن و روان صدمه پذیرترین اعضای جوامع، خصوصاً کودکان، باقی می ماند، اظهار داشت: جنگ ها صرفا به تخریب زیرساخت های مادی و نقض تمامیت ارضی کشورها محدود نیستند؛ بلکه یکی از خطرناک ترین نتایج آنها، فرسایش حافظه جمعی و سلب حق روایت از قربانیانی است که صدایشان در هیاهوی منازعات نظامی و محاسبات ژئوپلیتیک گم می شود.
رستگارپناه با تکیه بر این که کودکان نباید صرفا به اعدادی در آمار خسارات انسانی یا موضوع هایی در اسناد حقوق بشردوستانه تقلیل پیدا کنند، اضافه کرد: هر کودک از جهان زیست منحصربه فردی برخوردارست که امنیت روانی، آموزش، رشد در محیط امن خانواده و حق زندگی در فضای صلح آمیز از مؤلفه های بنیادین آن بشمار می رود که با وقوع جنگ، قبل از آن که سازه ها و زیرساخت ها فروبریزند، انسجام روانی و معنایی جهان کودک صدمه می بیند.
وی در ادامه با تشریح اهمیت به هنگام بودن روایتهای رسانه ای از جنگ اظهارداشت: ثبت بموقع و میدانی تجربه زیسته کودکان، نقشی اساسی در تثبیت حقیقت تاریخی، پیشگیری از تحریف وقایع و صیانت از حقوق قربانیان دارد. روایتهای متأخر ممکنست زمینه مصادره رنج کودکان از جانب بازیگران سیاسی و مصالحه بر سر حقیقت را فراهم آورد.
مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، صیانت از مستندات حقوقی را از دیگر کارکردهای روایتگری رسانه ای دانست و اشاره کرد: روایتهای مستند و ضابطه مند می توانند زمینه پیگیری حقوقی نقض حقوق کودکان در مجامع بین الملل، تحقق مسئولیت پاسخگویی و رویارویی با بی کیفرمانی را فراهم کنند؛ موضوعی که در قالب کنوانسیون حقوق کودک مصوب ۱۹۸۹ و پروتکلهای اختیاری آن هم مورد توجه قرار گرفته است.
وی همینطور با اخطار نسبت به تبدیل رنج کودکان به ابزاری برای جلب ترحم در چرخه مصرف شبکه های اجتماعی، تصریح کرد: روایتگری ساختارمند باید کودک را به عنوان انسانی برخوردار از حقوق بنیادین معرفی کند؛ انسانی که جهان موظف به شنیدن صدای او، درک شرایطش و پاسخگویی در مقابل نقض حقوق اوست.
رستگارپناه در قسمت دیگری از سخنان خود، رعایت اصول اخلاقی در روایتگری از کودکان صدمه دیده را ضروری دانست و اظهار داشت: ثبت تجربه زیسته کودک نباید به بهای صدمه مجدد به روان او تمام شود. رسانه های متعهد و نهادهای بین المللی باید به حریم خصوصی و کرامت روانی کودکان احترام بگذارند و بجای تصویرسازی های صرفا احساسی و شتاب زده، به تحلیل ریشه ای صدمه های روانی و نقض ساختاری حقوق آنان بپردازند.
وی با اشاره به پیوند ناگسستنی امنیت روانی کودک و نهاد خانواده اضافه کرد: بازنمایی صدمه های جنگ بدون توجه به تضعیف بنیان خانواده، فروپاشی روابط خانوادگی و آوارگی اعضای آن، تصویری ناقص از بحران انسانی ارائه می کند. به این دلیل، روایت رنج کودکان باید در پیوند با وضعیت خانواده و محیط اجتماعی آنان مورد توجه قرار گیرد.
مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی با اخطار نسبت به نتایج بلند مدت جنگ بر نسل های آینده اشاره کرد: کودکانی که در سایه جنگ، آوارگی و ناامنی رشد می کنند، در آینده به بزرگسالانی تبدیل خواهند شد که درک آنان از عدالت، بر تشکیل صلح یا بازتولید خشونت در منطقه و جهان تاثیر گذار خواهد بود. اگر رنج این کودکان ثبت نشود و پاسخی عادلانه به آن داده نشود، زمینه تشکیل کینه های حل نشده و تداوم چرخه خشونت فراهم می شود.
رستگارپناه با تکیه بر لزوم اقدام عملی جامعه حقوق بشری و رسانه های بین المللی، تدوین پروتکلهای سخت گیرانه برای روزنامه نگاری ترومامحور در رابطه با کودکان، حمایت حقوقی و کنسولی از سازوکارهای مستقل ثبت شهادت ها و روایتهای شفاهی کودکان صدمه دیده و تسهیل دسترسی رسانه های مستقل و محققان بی طرف به مناطق بحرانی را همچون اقدامات ضروری در این مورد برشمرد.
وی تاکید کرد: نباید اجازه داد صدای کودکانی که زیر آوار بمباران ها و هراس آوارگی دفن می شود، در بین مصلحت سنجی های ژئوپلیتیک به فراموشی سپرده شود. ثبت صادقانه و به هنگام رنج آنان، نه اقدامی تشریفاتی و صرفا رسانه ای، بلکه تعهدی اخلاقی، حقوقی و تمدنی برای پاسداری از انسانیت است.
به طور خلاصه، به گزارش موزیک خوان به نقل از اداره کل امور زنان و خانواده، زینب رستگارپناه مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، در نشست تخصصی روایت انسجام خانواده و مدرسه در پاسداری از حق آموزش در جنگ رمضان که امروز باحضور، نماینده سازمان ملل، وزیر آموزش وپرورش، سخنگوی دولت، معاون رئیس دولت در امور زنان و خانواده و برخی از مقامات و صاحب نظران برگزار گردید، با اشاره به نتایج انسانی و روانی مخاصمات مسلحانه بر کودکان، بر ضرورت ثبت و بازتاب به موقع تجربه زیسته آنان در رسانه های داخلی و بین المللی تصریح کرد. وی با اشاره به اینکه جغرافیای مخاصمات مسلحانه تنها به مرزهای کشورها محدود نمی شود و آثار آن بر تن و روان آسیب پذیرترین اعضای جوامع، به ویژه کودکان، باقی می ماند، گفت: جنگ ها صرفاً به تخریب زیرساخت های مادی و نقض تمامیت ارضی کشورها محدود نیستند؛ بلکه یکی از خطرناک ترین نتایج آنها، فرسایش حافظه جمعی و سلب حق روایت از قربانیانی است که صدایشان در هیاهوی منازعات نظامی و محاسبات ژئوپلیتیک گم می شود. رستگارپناه با تأکید بر اینکه کودکان نباید صرفاً به اعدادی در آمار خسارات انسانی یا مبحث هایی در اسناد حقوق بشردوستانه تقلیل پیدا کنند، افزود: هر کودک از جهان زیست منحصربه فردی برخوردارست که امنیت روانی، آموزش، رشد در محیط امن خانواده و حق زندگی در فضای صلح آمیز از مؤلفه های بنیادین آن به حساب می آید که با وقوع جنگ، پیش از آنکه سازه ها و زیرساخت ها فروبریزند، انسجام روانی و معنایی جهان کودک آسیب می بیند. ایشان در ادامه با تشریح اهمیت به هنگام بودن روایتهای رسانه ای از جنگ اظهارداشت: ثبت به موقع و میدانی تجربه زیسته کودکان، نقشی اساسی در تثبیت حقیقت تاریخی، جلوگیری از تحریف وقایع و صیانت از حقوق قربانیان دارد. روایتهای متأخر ممکنست زمینه مصادره رنج کودکان از جانب بازیگران سیاسی و مصالحه بر سر حقیقت را فراهم آورد. مدیرکل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، صیانت از مستندات حقوقی را از دیگر کارکردهای روایتگری رسانه ای دانست و اشاره کرد: روایتهای مستند و ضابطه مند می توانند زمینه پیگیری حقوقی نقض حقوق کودکان در مجامع بین الملل، تحقق مسئولیت پاسخگویی و رویارویی با بی کیفرمانی را فراهم کنند؛ موضوعی که در چارچوب کنوانسیون حقوق کودک مصوب ۱۹۸۹ و پروتکل های اختیاری آن هم مورد توجه قرار گرفته است. وی همچنین با اخطار نسبت به تبدیل رنج کودکان به ابزاری برای جلب ترحم در چرخه مصرف شبکه های اجتماعی، خاطرنشان کرد: روایتگری ساختارمند باید کودک را بعنوان انسانی برخوردار از حقوق بنیادین معرفی کند؛ انسانی که جهان موظف به شنیدن صدای او، درک شرایطش و پاسخگویی در مقابل نقض حقوق اوست. رستگارپناه در بخش دیگری از سخنان خود، رعایت اصول اخلاقی در روایتگری از کودکان آسیب دیده را ضروری دانست و گفت: ثبت تجربه زیسته کودک نباید به بهای آسیب مجدد به روان او تمام شود. اگر رنج این کودکان ثبت نشود و پاسخی عادلانه به آن داده نشود، زمینه تشکیل کینه های حل نشده و تداوم چرخه خشونت فراهم می شود. رستگارپناه با تأکید بر ضرورت اقدام عملی جامعه حقوق بشری و رسانه های بین المللی، تدوین پروتکل های سخت گیرانه برای روزنامه نگاری ترومامحور در ارتباط با کودکان، حمایت حقوقی و کنسولی از سازوکارهای مستقل ثبت شهادت ها و روایتهای شفاهی کودکان آسیب دیده و تسهیل دسترسی رسانه های مستقل و محققان بی طرف به مناطق بحرانی را همچون اقدامات ضروری در این مورد برشمرد. وی تصریح کرد: نباید اجازه داد صدای کودکانی که زیر آوار بمباران ها و هراس آوارگی دفن می شود، در میان مصلحت سنجی های ژئوپلیتیک به فراموشی سپرده شود.
منبع: موزیک خوان
این مطلب موزیک خوان را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب