الناز شاکردوست باید پاسخگوی عددسازی در رابطه با آمار جانباختگان حوادث دیماه باشد
موزیک خوان: بعد از ورود شاکردوست به ایران، با عنایت به آمارسازی ها و اشاره به عدد 40 هزار کشته در شورش های دی ماه 1404، پرونده قضایی او بدون دخالت مستقیم تهیه کنندگان و شبکه های متصل پیگیری شود.
- الناز شاکردوست در حالیکه در خارج از ایران به سر می برد و بیماری مادرش تاثیرات خیلی منفی براو گذاشته در پستی اینستاگرامی نوشت: این بودن مشکل تر از هزار بار مُردن است...
افسردگی ام چنان عمیق گشته که مرز بین واقعیت و کابوس را گم کرده ام...
روحم توان تحمل این تراژدی جنایت بار دهشتناک تاریخی را نداشته...
من بازیگرم، یاد گرفته ام با تمام پوست و استخوان و نفس، دیگری را زندگی کنم، اما این دفعه به جای چهل هزار هموطنم، کشته شده ام...
به جای تک به تک معشوقه هایشان، به جای اعضاء خانواده هایشان روحم پاره پاره گشته...
دیگر حتی انسانم آرزو نیست...
تب دارم، ناگهان زنگ تلفن... صدایی از آن سوی خط: «سیمرغ برای توست، بازی ات درخشان بوده!»
فریاد می زنم من عزادار عزیزانم هستم، کدام جشنواره، کدام جشن؟ من نه در جشنی شرکت خواهم کرد و نه دیگر هیچ گاه در این خاکی که بوی خون می دهد نقشی بازی خواهم کرد،
«این نقش اصلی من است!».
الناز شاکردوست زمستان خونین ۱۴۰۴
شاکر دوست، روایت فصل اتصال
الناز شاکردوست یکی از چهره های پرحاشیه سینمای ایران است؛ بازیگری که از ابتدا بیشتر از آنکه به مهارت بازیگری شناخته شود، به سبب چهره و جذابیت ظاهری دیده شد. نگاهی دقیق به کارنامه او تا قبل از سال ۱۳۹۲ نشان داده است که او کمتر از آنکه یک بازیگر حرفه ای باشد، یک مانکن با فرصتهای سینمایی بود. نقش های اولیه وی در فیلم هایی مانند «گل یخ» و «عروس فراری» بیشتر بر ظاهر و حضور تبلیغاتی تکیه داشت و هیچ نقطه قوت برجسته بازیگری از خود نشان نمی داد.
بخشی از آثار فاخری که الناز شاکر دوست پیش از حضور در فیلم رسوایی در آنها ایفای نقش کرده است
h3>حضور در «رسوایی»؛ نقطه عطف یا ترفند رسانه ای؟
سال ۱۳۹۲ با ایفای نقش در فیلم «رسوایی» به کارگردانی مسعود ده نمکی، شاکردوست توجه بیشتری جلب کرد. اما حتی در این نقطه حساس، انتخاب های وی و نحوه مواجهه با نقدها محل سؤال بود. شاکردوست در نشست نقد و بررسی فیلم حضور نیافت و به جای خود، نامه ای توسط مجتبی امینی قرائت شد که در بخشی از آن آمده بود:
«من پس از یک دهه تلاش در دوران بازیگری، رنجورتر از آن هستم که در جمعی حاضر شوم که تیزی قلم هایشان همیشه اذیتم کرده است.»
این نامه و اجتناب او از حضور مستقیم نشان داده است که شاکردوست هنوز برای مواجهه با نقد آماده نبود. انتشار نامه بنظر می رسد یک استراتژی محافظه کارانه برای فرار از انتقادها انتخاب نموده و او اتصالات خودرا با کنشگران سینمایی نزدیک به حاکمیت تقویت کرده است.
چرخش بسمت اتصالات سیستمی
حضور وی در سال ۱۳۹۴ در افطاری موسسه آوینی و دیگر رخدادهای مشابه نشان داد که شاکردوست به جای ارتقاء مهارت های بازیگری، بیشتر به تقویت روابط و اتصالات سیستماتیک علاقه دارد. این رویکرد، با وجود ظاهر مانکن گونه و عدم محبوبیت رسانه ای، پاو با حاضرشدن در این مراسم افطاری مسیر خودرا تغییر داد و به نظر می رسید شاکردوست بیشتر از تمرکز بر قابلیتهای بازیگری، روی پیشبرد موقعیت و سیاسی و اتصلات جدید خود سرمایه گذاری کرد.
تغییر مسیر شاکردوست بسمت نقش های جدی تر، نهایتا منجر به حضور وی در فیلمی شد که مرتضی اصفهانی، مامور سابق وزارت اطلاعات، نویسندگی آنرا بر عهده داشت. این فیلم با مشارکت فعال و هماهنگ سایر عوامل حرفه ای سینما، زمینه را برای دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن برای شاکردوست فراهم نمود.
نکته مهم اینست که موفقیتهای وی در این نوبت بیشتر از آنکه ناشی از مهارت ذاتی و بازیگری ممتاز باشد، نتیجه تلفیقی از عوامل بیرونی، بود. این حقیقت، پرسش هایی جدی درباره ی جایگاه واقعی وی در سینمای ایران مطرح می کند: آیا موفقیت او حاصل تلاش و استعداد فردی است یا نتیجه استراتژی هوشمندانه حضور در پروژه هایی با پشتیبانی سیستماتیک و بازیگران و عوامل برجسته؟
به عبارت دیگر، حتی وقتی شاکردوست جوایز معتبر دریافت می کند، نمی توان نقش شبکه سازی حرفه ای و انتخاب پروژه های موفقیت آمیز را نادیده گرفت. این مسئله جایگاه او را نه به عنوان یک بازیگر برجسته، بلکه به عنوان چهره ای هوشمند در مدیریت مسیر حرفه ای خود تثبیت می کند.
خداحافظی و کنش اجتماعی: بازی رسانه ای یا واقعیت؟
شاکردوست در پست اخیرش اعلام نموده کهدیگر در سینما فعالیتی نخواهد داشت، اما تحلیل رویکرد او نشان داده است که این خداحافظی به احتمال فراوان نمایشی است. سابقه عملکرد او در زمینه اجتماعی و سیاسی، همچون بی تفاوتی و سکوت در بین سلبریتی ها در جریان اعتراضات آبان ۱۳۹۸، و همین طور عدم بروز هرگونه کنش رسانه ای در سال ۱۴۰۱، این شائبه را تقویت می کند که او بیشتر به حفظ موقعیت رسانه ای و ایمن ماندن از فشارهای اجتماعی اهمیت داده تا تعهد واقعی به مواضع سیاسی یا اجتماعی.
در سال ۱۴۰۲، شاکردوست در فیلم «بی بدن» محصول شهرداری تهران و به کارگردانی کاظم دانشی حضور پیدا کرد. دانشی یکی از کنشگران سینمایی نزدیک به طریقت خاص سازمان اوج است و انتخاب او برای این پروژه، بار دیگر نشان داده است که شاکردوست بیشتر از آنکه به محتوای هنری و خلاقانه اثر اهمیت دهد، به شبکه ها و پروژه های پررسانه ای با پشتیبانی سیستماتیک توجه دارد.
او نه تنها در فیلم بازی کرد، بلکه در نمایش های خصوصی از محتوای فیلم دفاع می کرد و فیلمهای وایرال شده او نشان می داد که بازهم عطش دریافت سیمرغ و دیده شدن در جوایز معتبر را دارد. این رفتار، تفاوت شاکردوست با خیلی از همتایانش که مسیر حرفه ای مشابهی را طی کرده اند، به وضوح نشان می دهد: او حضورش در پروژه ها و دفاع رسانه ای از آثار، بیشتر استراتژی برای تقویت جایگاه و اعتبار شخصی است تا انتخابی فقط مبتنی بر علاقه هنری یا تعهد حرفه ای.
به عبارت دیگر، موفقیتهای اخیر شاکردوست نه نشانه مهارت خارق العاده بازیگری، بلکه نتیجه محاسبات حرفه ای، شبکه سازی هدفمند و بهره برداری هوشمندانه از موقعیت های رسانه ای است.
نمونه مشابه شاکردوست که مسیر حرفه ای خودرا خارج از ایران ادامه داد، مهناز افشار است. افشار بعد از خروج از ایران با محدودیت های گسترده ای مواجه گردید و اگر توسط یاسین رامین حمایت نمی شد، احیانا عدم فعالیت اقتصادی، تمام جوانب زندگی او را تحت تأثیر قرار می داد.
با این حال، تجربه شاکردوست تفاوت های مهمی دارد و بعد از ورود او به ایران، باتوجه به آمارسازی ها و اشاره به عدد ۴۰ هزار کشته در شورش های دی ماه ۱۴۰۴، پرونده قضایی او بدون دخالت مستقیم تهیه کنندگان و شبکه های متصل پیگیری شود.
این حقیقت، بار دیگر نشان داده است که مسیر حرفه ای شاکردوست تا حد زیادی با پشتیبانی سیستماتیک و موقعیت های امن رسانه ای گره خورده است و این پشتوانه های پیدا و پنهان، شجاعت او را برای دروغ سازی با اسم رمز ۴۰ هزار کشته، تقویت می کند.
منبع: موزیك خوان
این مطلب موزیک خوان را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب